در خیاطی یا طراحی لباس، الگوها تکه‌های کاغذی هستند که نمونه‌ای از بخش‌های لباس یا محصولات دوختنی به شمار می‌روند. الگو به‌عنوان نمونه استفاده می‌شود تا هنگام برش پارچه خطایی رخ ندهد. علاوه بر استفاده از الگوهای دست‌ساز، افراد می‌توانند در خانه با استفاده از الگوهای آماده (الگوهای تکمیل‌شده) که در مجلات زنان منتشر می‌شوند، خیاطی کنند.

هنگام دوخت لباس، الگو متناسب با اندازه‌های اندام و مدل لباس تنظیم می‌شود. برای لباسی که سفارشی دوخته می‌شود، پیش از تهیه الگو، بخش‌های مشخصی از بدن فرد پوشنده یکی‌یکی با متر اندازه‌گیری می‌شوند. اندازه‌گیری بخش‌های بدن از دور گردن، پهنای سینه و قد سینه تا دور کمر و قد پشت را در بر می‌گیرد. پیش از ترسیم الگو در اندازه واقعی، طرح آن را می‌توان بر اساس مقیاس درج‌شده در کتاب خیاطی در اندازه‌ای کوچک‌تر نیز رسم کرد.

الگوی پایه برای انواع لباس، مانند بلوز، دامن، پیراهن یا پیراهن مردانه، می‌تواند نمونه‌ای برای خیاطی باشد، اما مدل خاصی ندارد. برای مثال، دامن‌هایی که با الگوهای پایه دوخته می‌شوند، ممکن است فقط در پشت زیپ داشته باشند، اما مدل، پیلی یا چین ندارند. هنگام دوخت، اندازه الگوی پایه با اندازه بدن کاربر متناسب می‌شود یا از اندازه‌های استاندارد عمومی بدن (S، M، L) برای مردان، زنان یا کودکان استفاده می‌شود.

در اصل، الگویی که تهیه شده است، مرجعی برای دوخت لباس خواهد بود تا در ساخت آن، به‌ویژه هنگام برش پارچه، اشتباهی رخ ندهد.

در واقع، حتی بدون الگو هم می‌توان لباس دوخت، اما گاهی نتیجه به‌دست‌آمده مطابق انتظار نیست.