نمایشگر FPS، نرخ فریم بر ثانیه (FPS) را به‌صورت زنده و قابل‌تنظیم در هر نقطه‌ای از صفحه نشان می‌دهد. می‌توانید انتخاب کنید که این نمایش به‌صورت پوششی روی صفحه یا در نوار وضعیت باشد.
کاشی تنظیمات سریعِ موجود در برنامه را می‌توان برای روشن‌کردن آن در هر جایی به کار برد.
Fps Meter یک شمارنده FPS منحصربه‌فرد برای اندروید است! این برنامه تعداد فریم بر ثانیه (FPS) دریافتی شما را در گوشه‌ای از صفحه و روی همه برنامه‌ها نشان می‌دهد؛ مثل FRAPS.اکنون می‌توانید نرخ فریم خود را هم در سیستم و هم در برنامه‌ها/بازی‌ها ببینید. رام، بازی‌ها و برنامه‌های دستگاهتان را آزمایش کنید.توجه: اگر برنامه فقط تا حدی کار می‌کند (FPS در بازی‌ها و بعضی برنامه‌ها ثابت می‌ماند)، باید گزینه "Developer options" - "Disable HW overlays" را در تنظیمات سیستم فعال کنید.

نرخ فریم (که بر حسب فریم بر ثانیه یا FPS بیان می‌شود) بسامدی است که تصاویر پیاپیِ موسوم به فریم روی نمایشگر ظاهر می‌شوند. این اصطلاح به‌یکسان درباره فیلم و دوربین‌های ویدئویی، گرافیک رایانه‌ای و سامانه‌های ثبت حرکت به کار می‌رود. نرخ فریم را می‌توان بسامد فریم نیز نامید و آن را بر حسب هرتز بیان کرد.

استانداردهای نوین ویدئو
به‌دلیل فرکانس برق شبکه‌های سراسری، پخش تلویزیونی آنالوگ با نرخ فریم 50 هرتز (در بیشتر نقاط جهان) یا 60 هرتز (کانادا، آمریکا، ژاپن و کره جنوبی) توسعه یافت. فرکانس شبکه برق بسیار پایدار بود و بنابراین استفاده از آن برای هم‌زمان‌سازی منطقی به نظر می‌رسید.

معرفی فناوری تلویزیون رنگی، برای جلوگیری از "dot crawl"، لازم کرد که فرکانس 60 FPS به میزان 0.1% کاهش یابد. این پدیده، که یک اختلال تصویری است، در نمایشگرهای قدیمی سیاه‌وسفید روی سطوحی با اشباع رنگی بالا دیده می‌شود. مشخص شد که با کاهش 0.1% نرخ فریم، این اثر نامطلوب به حداقل می‌رسد.

امروزه، استانداردهای انتقال ویدئو در آمریکای شمالی، ژاپن و کره جنوبی همچنان بر پایه 60 / 1.001 ≈ 59.94 تصویر در ثانیه هستند. معمولاً از دو اندازه تصویر استفاده می‌شود: 1920×1080 ("1080i") و 1280×720 ("720p"). در قالب‌های درهم‌بافته، نرخ تصویر را به‌طور قراردادی نصف و برابر با 29.97 FPS اعلام می‌کنند و ارتفاع تصویر را دو برابر می‌نویسند؛ اما این شیوه‌های بیان صرفاً قراردادی هستند؛ در هر قالب، 60 تصویر در ثانیه تولید می‌شود. قالب 1080i تعداد 59.94 تصویر 1920×540 تولید می‌کند که هرکدام در فرایند عکاسی به نصف ارتفاع فشرده می‌شوند و هنگام پخش در تلویزیون دوباره کشیده می‌شوند تا صفحه را پر کنند. قالب 720p تعداد 59.94 تصویر 1280×720p تولید می‌کند که فشرده نمی‌شوند؛ بنابراین نیازی به بزرگ‌نمایی یا فشرده‌سازی تصویر نیست. این سردرگمی در روزهای نخست نرم‌افزارهای ویدئوی دیجیتال در سراسر صنعت وجود داشت و بسیاری از نرم‌افزارها به‌اشتباه نوشته شدند؛ برنامه‌نویسان تصور می‌کردند در هر ثانیه فقط 29.97 تصویر لازم است، که نادرست بود. درست است که هر عنصر تصویر فقط 29.97 بار در ثانیه نمونه‌برداری و ارسال می‌شد، اما محل پیکسلِ بلافاصله پایین‌تر از آن، 1/60 ثانیه بعد نمونه‌برداری می‌شد و بخشی از تصویری کاملاً جداگانه برای فریم بعدیِ 1/60 ثانیه بود.

فیلم با نرخ اصلی 24 FPS، بدون فرایند لازمِ کشش فریم نمی‌توانست نمایش داده شود؛ این امر اغلب به "judder" منجر می‌شود: برای تبدیل 24 فریم در ثانیه به 60 فریم در ثانیه، هر فریم فرد تکرار و دو بار پخش می‌شود، درحالی‌که هر فریم زوج سه بار پخش می‌شود. این کار حرکتی ناهماهنگ ایجاد می‌کند که حالتی چشمک‌زن دارد. روش‌های تبدیل دیگر نیز با دوبرابرکردن ناهماهنگ فریم‌ها همراه‌اند. استانداردهای جدیدتر ویدئو از 120، 240 یا 300 فریم در ثانیه پشتیبانی می‌کنند؛ بنابراین می‌توان فریم‌ها را به‌طور یکنواخت برای نرخ‌های فریم رایج، مانند فیلم 24 FPS و ویدئوی 30 FPS، و همچنین ویدئوی 25 و 50 FPS در نمایشگرهای 300 FPS، چند برابر کرد. این استانداردها همچنین از ویدئویی با نرخ فریم اصلی بالاتر و ویدئویی با فریم‌های درون‌یابی‌شده میان فریم‌های اصلی آن پشتیبانی می‌کنند. برخی فیلم‌های مدرن در حال آزمایش نرخ فریم‌های بالاتر از 24 FPS، مانند 48 و 60 FPS، هستند.

نرخ فریم در مشخصات دوربین‌های الکترونیکی ممکن است به بیشترین نرخ ممکن اشاره داشته باشد؛ اما در عمل، تنظیمات دیگر (مانند زمان نوردهی) می‌توانند بسامد را به عددی پایین‌تر کاهش دهند.