ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺭﺳﻤﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭼﻄﻮﺭ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ (ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺎﺳﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺒﺎﺣﺜﯽ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ!)، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﯼ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﺎﯼ ﺗﺤﻠﻴﻠﯽ ﻭ ﻧﺤﻮﻩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﻳﮏ ﺭﻭﻧﺪ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻳﺎﻓﺘﻦ «ﭘﺎﺳﺦ» ﺍﺳﺖ. ﺣﺬﻑ ﮔﺰﻳﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺭﺳﺖ.

ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﯼ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺴﺖ. ﺭﻭﺷﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺁﻥ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﭘﺮﻭﺭﺍﻧﺪﻥ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﺳﺖ، ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻳﮏ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺖ.

ﻫﺮ ﺩﻭﯼ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻮﻓﻖ ﻭ ﮐﺎﺭﺁﻣﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﺩﻭﻣﯽ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺤﺼﻴﻼﺕ ﺭﺳﻤﯽ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺁﮐﺎﺩﻣﻴﮏ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.

ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ، ﻫﺮ ﺩﻭﯼ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ ﻫﺎ ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﻭﻫﻠﻪ ﺍﻭﻝ ﻣﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ، ﺳﭙﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﺎﯼ ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﻭﺭﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺪﻡ ﺑﻌﺪﯼ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﺁﻣﺪﯼ ﻭ ﻣﻮﺛﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﯽ ﮐﻨﻴﻢ.

ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﺪ، ﻃﯽ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﻣﻴﺰﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑﺮ (ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﯼ ﻭ ﺧﻼﻕ) ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺭﻭﺵ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻘﻂ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺷﻴﻮﻩ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺭﺳﻤﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﯽ ﻣﻬﺮﯼ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻼﻕ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﻳﻢ، ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻳﻢ.