در سال‌های اخیر، پادشاهی باغ به پناهگاهی برای گیاهان تبدیل شده است؛ زیرا پس از همهٔ جنگ‌های سرد و هولناک با گابلین‌ها، بار دیگر هوای صلح و آرامش در آن جریان یافته و هنر و فرهنگ باغبانی شکوفا شده است. جشنواره‌ها و مسابقه‌هایی برگزار می‌شد و نهال‌های جوان نغمه می‌خواندند و به روایت‌های کهنه‌سربازان جنگ گوش می‌دادند. جان‌های بی‌شماری که گیاهان قهرمان فدا کردند، پس از نبرد پیزبرگ دشتی پر از توت‌فرنگی‌های سرخ و شکوفا پدید آورد. جوانه‌جنگجویان سبز، برای ادای احترام به قهرمانان جان‌باخته و بهره‌گیری از بینش و نیروی آن‌ها، توت‌فرنگی می‌کاشتند تا گیاهان دیگری برویانند و امتیازهایی به شکل گل به دست آورند.
پادشاهی با مزارع کدوحلوایی و جینسینگ همسایه روابط خوبی برقرار کرده بود. مزارع گستردهٔ ذرت نیز بلال‌هایشان را همراه با جنگجویان سبز آموزش می‌دادند. آن‌ها گیاهان گوشت‌خوار و هیولاییِ جنگل‌های هم‌مرز را به تمدن پذیرفته بودند. همه در زمان صلح و جنگ به قلمرو باغ سوگند وفاداری خورده بودند تا از هر تپه و چمنزار، باغ و نهالستان محافظت کنند. چه کسی می‌دانست جنگ این‌قدر زود از راه می‌رسد؟
دشمن قسم‌خورده و پلید، گابلین‌ها، نقاب تکبر بر چهره زده بودند. گابلین‌ها با کمک زیرک‌ترین غول‌ها، الف‌ها، کوتوله‌ها، پریان و ارواح، بزرگ‌ترین جنگ‌افزارها را ساختند. آن‌ها از آن زمان پیوسته توطئه می‌کردند و بزرگ‌ترین نیرویی را که جهان تا آن روز دیده بود گرد آورده بودند. آن‌ها نرفته بودند، بلکه منتظر فرصت بودند تا همهٔ گیاهان را از روی زمین نابود کنند. با ارتشی آماده‌به‌خدمت متشکل از میلیون‌ها گابلین زره‌پوش و ویرانگر، ابرهای انبوه جنگ پادشاهی باغ را فراگرفته بود و هوای هراس و مرگ در جریان بود.
یک صبح دل‌انگیز، لرزه‌ای عظیم زمین‌های پادشاهی باغ را به لرزه درآورد. آسمان تیره شد. گیاهان دیدند که سونامی عظیمی در راه است و ناگهان یک سیکلوپ گابلین ظاهر شد و هرچه را سر راهش بود خرد کرد. جنگ اعلام شد، آژیرها به صدا درآمدند و جنگجویان سبز برای دفاع آماده شدند. ارتش گابلین چیزی بود که پیش از آن دیده نشده بود؛ با بمب‌افکن‌های پرندهٔ گابلین، کمانداران، جنگجویان و گابلین‌های سوارکار، وجب‌به‌وجب آسمان، زمین و آب را پوشانده بود. گابلین پرنده با دینامیت بازگشته بود؛ دینامیتی که می‌توانست همهٔ گیاهان را در چند ثانیه بکشد. بااین‌حال، پسران پادشاهی باغ که کلروفیل در رگ‌هایشان جاری بود، با تمام توان جنگیدند و گابلین‌ها را به دام انداختند؛ گلوله‌های توپ کدوحلوایی، گابلین‌های پرنده را خرد کرد و گیاهان جینسینگ، ذرت و گوشت‌خوار نیز به یورش پیوستند. کاشت توت‌فرنگی به افزایش قدرت گیاهان کمک می‌کرد، اما مسئلهٔ دینامیت همچنان باقی بود.
گیاهان در پی راه‌هایی برای تصرف دینامیت و خنثی‌کردن آن هستند؛ در هر مرحله 21 گیاه در برابر 17 گابلین، همراه با غافلگیری‌های بسیار بیشتر و 46 مرحلهٔ جدید. چه کسی پیروز می‌شود؟ بازی کنیم و ببینیم.
این هم یک نکته: برای دریافت پاداش‌های بیشتر، توت‌فرنگی‌های بیشتری بکارید!