ماریمبا سازی کوبه‌ای است که از مجموعه‌ای از تیغه‌های چوبی تشکیل شده و با چکشک‌هایی از جنس نخ یا لاستیک به آن‌ها ضربه می‌زنند تا صداهای موسیقایی تولید شود. تشدیدگرها یا لوله‌هایی که زیر تیغه‌ها آویزان‌اند، صدای آن‌ها را تقویت می‌کنند. تیغه‌های ماریمبای کروماتیک مانند کلیدهای پیانو چیده شده‌اند؛ گروه‌های دو و سه‌تاییِ نت‌های تغییریافته به‌صورت عمودی بالاتر قرار گرفته و روی تیغه‌های طبیعی هم‌پوشانی دارند تا نوازنده هم از نظر دیداری و هم از نظر فیزیکی راحت‌تر بنوازد. این ساز از نوع ایدیوفون است، اما گستره‌ای تشدیدشونده‌تر و بم‌تر از زیلوفون دارد. به نوازندهٔ ماریمبا «ماریمبیست» یا نوازندهٔ ماریمبا گفته می‌شود. کاربردهای امروزی ماریمبا شامل تک‌نوازی، گروه‌های سازهای بادی چوبی و برنجی، کنسرتوهای ماریمبا، گروه‌های جاز، گروه‌های موسیقی رژه (گروه‌های جلویی)، گروه‌های طبل و باگل و آثار ارکستری است. آهنگسازان معاصر در سال‌های اخیر بیش از پیش از صدای منحصربه‌فرد ماریمبا استفاده کرده‌اند. (https://en.wikipedia.org/wiki/Marimba)

زیلوفون سازی موسیقایی از خانوادهٔ سازهای کوبه‌ای است که از تیغه‌های چوبی تشکیل شده و با چکشک به آن‌ها ضربه می‌زنند. هر تیغه یک ایدیوفون است که با یکی از نت‌های گام موسیقی کوک شده است؛ این گام بسته به ساز می‌تواند پنج‌نتی یا هفت‌نتی (در بسیاری از سازهای آفریقایی و آسیایی)، دیاتونیک (در بسیاری از سازهای کودکان در غرب) یا برای استفادهٔ ارکستری، کروماتیک باشد.
(https://en.wikipedia.org/wiki/Xylophone)

ویبرلفون سازی موسیقایی از زیرخانوادهٔ ایدیوفون‌های ضربه‌ای در خانوادهٔ سازهای کوبه‌ای است. این ساز از تیغه‌های فلزی کوک‌شده تشکیل شده و معمولاً با گرفتن دو یا چهار چکشک نرم و ضربه زدن به تیغه‌ها نواخته می‌شود. به نوازندگان ویبرلفون «ویبرلفونیست» یا «ویبرا‌هارپیست» گفته می‌شود. ویبرلفون به سازهای کلاویه‌ای شباهت دارد. یکی از تفاوت‌های اصلی ویبرلفون با دیگر سازهای چکشکی این است که هر تیغه بالای یک لولهٔ تشدیدگر قرار دارد که در قسمت بالای آن دریچه‌ای پروانه‌ای و موتوردار تعبیه شده است. دریچه‌ها به یک محور مشترک متصل‌اند و با چرخش محور به‌وسیلهٔ موتور، اثر ترمولو یا ویبراتو ایجاد می‌شود. ویبرلفون همچنین پدالی برای نگه‌داشتن صدا دارد که شبیه پدال پیانو است. وقتی پدال بالا باشد، تیغه‌ها صدایی خفه تولید می‌کنند. با فشردن پدال، صدای تیغه‌ها برای چند ثانیه ادامه می‌یابد یا تا زمانی که با پدال خفه شود.
(https://en.wikipedia.org/wiki/Vibraphone)

گلوکن‌شپیل سازی کوبه‌ای است که از مجموعه‌ای از تیغه‌های کوک‌شده تشکیل شده و مانند کلیدهای پیانو چیده شده‌اند. از این نظر به زیلوفون شباهت دارد، هرچند تیغه‌های زیلوفون از چوب ساخته می‌شوند، اما تیغه‌های گلوکن‌شپیل صفحه‌ها یا لوله‌های فلزی‌اند و به همین دلیل این ساز در دستهٔ متالوفون‌ها قرار می‌گیرد. گلوکن‌شپیل معمولاً کوچک‌تر است و به‌دلیل جنس و اندازهٔ کوچک‌ترش، صدای زیرتری دارد.
در زبان آلمانی به کاریلون نیز گلوکن‌شپیل گفته می‌شود، درحالی‌که در زبان فرانسوی، گلوکن‌شپیل را اغلب کاریلون می‌نامند. در نت‌های موسیقی گاهی با اصطلاح ایتالیاییِ «کامپانلی» به گلوکن‌شپیل اشاره می‌شود.
https://en.wikipedia.org/wiki/Glockenspiel

زنگ‌های لوله‌ای (که با نام زنگ‌صداها نیز شناخته می‌شوند) سازهایی موسیقایی از خانوادهٔ سازهای کوبه‌ای هستند. صدای آن‌ها شبیه صدای ناقوس کلیسا، کاریلون یا برج ناقوس است؛ زنگ‌های لوله‌ای اولیه برای بازآفرینی صدای ناقوس کلیسا در یک گروه ساخته شده بودند. هر زنگ یک لولهٔ فلزی با قطر 30–38 mm است که با تغییر طول آن کوک می‌شود.
https://en.wikipedia.org/wiki/Tubular_bells

ماریمبا، زیلوفون و ویبرلفون واقعی یک برنامهٔ شبیه‌ساز سازهای کوبه‌ای است که با چکشک نخ‌پیچ و قابلیت اجرای رُل کار می‌کند. محدودهٔ فرکانس: C3 -> F6 (ماریمبا، ویبرلفون)، G4 -> C8 (زیلوفون)، C4 -> F7 (گلوکن‌شپیل)، C5 -> F8 (زنگ لوله‌ای)

آهنگ‌های آفلاین و آنلاین بیشتری برای تمرین (با امکان تغییر سرعت، انتقال گام و طنین).

با حالت‌های مختلف بنوازید:
- کامل (دست چپ و راست)
- فقط دست راست
- دست راست (دست چپ خودکار یا پیانویی)
- زمان واقعی
- پخش خودکار (پیش‌نمایش)

از نماهای مختلف و رابط کاربری قابل تنظیم برای تجربه‌ای بهینه پشتیبانی می‌کند.

قابلیت ضبط: ضبط کنید، بازپخش کنید و با دوستانتان به اشتراک بگذارید.

قابلیت خروجی گرفتن آهنگ زنگ: فایل .wav را با امکان تغییر سرعت و انتقال گام خروجی بگیرید و در حافظه ذخیره کنید.

** آهنگ‌ها به‌طور منظم به‌روزرسانی می‌شوند