رباعی شمارهٔ ۱۰ : بوطالب نعمه ای سپهرت طالب

زندگی نامه

غزل شمارهٔ ۱ : بیا ای جان بیا ای جان بیا فریاد رس ما را

غزل شمارهٔ ۲ : جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم ترا

غزل شمارهٔ ۳ : ای کرده خجل بتان چین را

غزل شمارهٔ ۴ : ای کرده در جهان غم عشقت سمر مرا

غزل شمارهٔ ۵ : تا بود در عشق آن دلبر گرفتاری مرا

غزل شمارهٔ ۶ : گر باز دگرباره ببینم مگر اورا

غزل شمارهٔ ۷ : از دور بدیدم آن پری را

غزل شمارهٔ ۸ : جانا به جان رسید ز عشق تو کار ما

غزل شمارهٔ ۹ : ای غارت عشق تو جهانها

غزل شمارهٔ ۱۰ : ای از بنفشه ساخته گلبرگ را نقاب

غزل شمارهٔ ۱۱ : خه‌خه به نام ایزد آن روی کیست یارب

غزل شمارهٔ ۱۲ : خه از کجات پرسم چونست روزگارت

غزل شمارهٔ ۱۳ : در همه عالم وفاداری کجاست

غزل شمارهٔ ۱۴ : غم عشق تو از غمها نجاتست

غزل شمارهٔ ۱۵ : تا دل مسکین من در کار تست

غزل شمارهٔ ۱۶ : جرم رهی دوستی روی تست

غزل شمارهٔ ۱۷ : دل در آن یار دلاویز آویخت

غزل شمارهٔ ۱۸ : ای به دیدهٔ دریغ خاک درت

غزل شمارهٔ ۱۹ : رخت مه را رخ و فرزین نهادست

غزل شمارهٔ ۲۰ : گلبن عشق تو بی‌خار آمدست

غزل شمارهٔ ۲۱ : پایم از عشق تو در سنگ آمدست

غزل شمارهٔ ۲۲ : کارم ز غمت به جان رسیدست

غزل شمارهٔ ۲۳ : حسن را از وفا چه آزارست

غزل شمارهٔ ۲۴ : معشوقه به رنگ روزگارست

غزل شمارهٔ ۲۵ : ز عشق تو نهانم آشکارست

غزل شمارهٔ ۲۶ : ای یار مرا غم تو یارست

غزل شمارهٔ ۲۷ : یارب چه بلا که عشق یارست

غزل شمارهٔ ۲۸ : هر شکن در زلف تو از مشک دالی دیگرست

غزل شمارهٔ ۲۹ : امید وصل تو کاری درازست

غزل شمارهٔ ۳۰ : مهرت به دل و به جان دریغست

غزل شمارهٔ ۳۱ : ای برادر عشق سودایی خوشست

غزل شمارهٔ ۳۲ : کار دل از آرزوی دوست به جانست

غزل شمارهٔ ۳۳ : عشق تو از ملک جهان خوشترست

غزل شمارهٔ ۳۴ : عشق تو قضای آسمانست

غزل شمارهٔ ۳۵ : هرکه چون من به کفرش ایمانست

غزل شمارهٔ ۳۶ : مرا دانی که بی‌تو حال چونست

غزل شمارهٔ ۳۷ : جمالت بر سر خوبی کلاهست

غزل شمارهٔ ۳۸ : عشق تو دل را نکو پیرایه‌ایست

غزل شمارهٔ ۳۹ : هرکس که غم ترا فسانه‌ست

غزل شمارهٔ ۴۰ : بازماندم در غم و تیمار او تدبیر چیست

قصیدهٔ شمارهٔ ۱ - در مدح علاء الدین ابوعلی الحسن الشریف : سپهر رفعت و کوه وقار و بحر سخا

قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - در مدح امیر اجل ابو علی علاء الدین حسن : سپهر رفعت و کوه وقار و بحر سخا

قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - در مدح شاهزاده عمادالدین : ای داده به دست هجر ما را

قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - در مدح وزیر : ای قاعدهٔ تازه ز دست تو کرم را

قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - در مدح امیر سید مجدالدین ابوطالب : زان پس که قضا شکل دگر کرد جهان را

قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - در مدح عمادالدین فیروز شاه : باز این چه جوانی و جمالست جهان را

قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - در مدح خواجه ناصرالدین طاهر : نصر فزاینده باد ناصر دین را

قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - در مدح ناصرالدین ابوالفتح : صبا به سبزه بیاراست دار دنیی را

قصیدهٔ شمارهٔ ۹ - در مدح صاحب مجدالدین ابوالحسن عمرانی : اینکه می بینم به بیداریست یارب یا به خواب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - در مدح ناصرالدین طاهر : چون وقت صبح چشم جهان سیر شد ز خواب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ - در مدح صاحب ناصرالدین طاهر : گشت از دل من قرار غایب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ : ای سخا را مسبب الاسباب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی : ای جهان عدل را انصاف تو مالک رقاب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - در مدح ابوالمعالی مجدالدین بن احمد : ای از کمال حسن تو جزوی در آفتاب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - در مدح خاقان اعظم کمال‌الدین : ای از رخت فکنده سپر ماه و آفتاب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ - در مدح خاقان اعظم عمادالدین پیروزشاه : ای زمان شهریاری روزگارت

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - در مدح ضیاء الدین اکفی الکفاة مودودبن احمدالعصمی : آخر ای خاک خراسان داد یزدانت نجات

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ - در مدح ناصرالملة والدین ابوالفتح طاهر : اگر محول حال جهانیان نه قضاست

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - در مرثیهٔ سیدالسادات مجدالدین ابی‌طالب‌بن نعمه : شهر پرفتنه و پر مشغله و پر غوغاست

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ - در مدح سلطان سنجر : ملک مصونست و حصن ملک حصین است

شمارهٔ ۱ - در تعریف علم و شان آن : دیدهٔ جان بوعلی سینا

شمارهٔ ۲ : انوری چون خدای راه نمود

شمارهٔ ۳ - موعظه در رفع امل : نزد طبیب عقل مبارک قدم شدم

شمارهٔ ۴ - فی‌الحکمة : نگر تا حلقهٔ اقبال ناممکن نجنبانی

شمارهٔ ۵ - حکیم به دنبال ناصرالدین به منصوریه رفت او رابه بزم‌گاه راه ندادند این قطعه را سروده بار خواست : ای خصم تو پست و قدر والا

شمارهٔ ۶ - در موعظه : هرکه سعی بد کند در حق خلق

شمارهٔ ۷ - در التماس شراب : ایا صدری که از روی بزرگی

شمارهٔ ۸ : سمند فخر دین فاخر ز فخرت مفتخر بادا

شمارهٔ ۹ - در تهدید : آفتاب سخا حمیدالدین

شمارهٔ ۱۰ - در معذرت صاحب : ای بر عقاب کرده تقدم ثواب را

شمارهٔ ۱۱ - عزل خواجه شهاب را خواهد : ای صدر نایبی به ولایت فرست زود

شمارهٔ ۱۲ این فلک پیش طالع نیکت

رباعی شمارهٔ ۱ : گفتم که به پایان رسد این درد و عنا

رباعی شمارهٔ ۲ : پیوسته حدیث من به گوشت بادا

رباعی شمارهٔ ۳ : نه صبر به گوشه‌ای نشاند ما را

رباعی شمارهٔ ۴ : آورد زری عماد رازی بچه را

رباعی شمارهٔ ۵ : ای هجر مگر نهایتی نیست ترا

رباعی شمارهٔ ۶ : این دل چو شب جوانی و راحت و تاب

رباعی شمارهٔ ۷ : هم طبع ملول گشت از آن شعر چو آب

رباعی شمارهٔ ۸ : زان روی که روز وصل آن در خوشاب

رباعی شمارهٔ ۹ : آن شد که به نزدیک من ای در خوشاب