شما یک سیاهچاله در پایین صفحه‌اید. انگشتت را بکش تا حفره دنبالت بیاید.

هر چیزی که ببلعی بزرگ‌ترت می‌کند. و هر گرمی که اضافه کنی، کُندترت می‌کند.

کل بازی همین معامله است — و معامله‌ی بی‌رحمی است.

■ قانون وارونه

بیشتر بازی‌ها رشد را با قدرت پاداش می‌دهند. اینجا رشد دقیقاً همان چیزی را از تو می‌گیرد که بیشترین نیاز را به آن داری: زمان واکنش. حفره‌ی پُر، دو سوم سرعتش را از دست می‌دهد و مثل چیزی که لنگر می‌کشد پشت انگشتت جا می‌ماند. کوچک بمانی چابکی، ولی هیچ چیز به‌دردبخوری را نمی‌توانی ببلعی.

■ غول

هر ده ثانیه یک غول از بالای صفحه می‌افتد — همیشه در نیمه‌ای که تو در آن نیستی، پس هر موج یک دویدن از این سر صفحه به آن سر است. یا می‌بلعیَش، یا به کف می‌رسد و بازی تمام است. و فقط وقتی خوردنی است که به‌اندازه‌ی کافی بزرگ شده باشی — پس آن ده ثانیه یک تغذیه‌ی دیوانه‌وار است.

بخوریَش، دو ثانیه کامل قفل می‌شوی، در حالی که تیغه‌ها همچنان می‌بارند.

■ دکمه‌ی تخلیه

یک ضربه، بیشتر جرمت را بیرون می‌ریزد و یک جهش سرعت به تو می‌دهد. با آن از تیغه‌ای فرارکن که هیچ‌وقت نمی‌توانستی از آن جلو بزنی. در لحظه‌ی اشتباه بزنی — درست قبل از رسیدن غول — خودت را کشته‌ای. هر تخلیه یک شرط‌بندی است.

■ چه چیزی می‌کُشدت

تیغه‌ها هرچه بازی جلو می‌رود سریع‌تر می‌شوند، و بزرگ‌ترین‌هایشان هرقدر هم رشد کنی کُشنده می‌مانند. بزرگ‌شدن هیچ‌وقت امنت نمی‌کند؛ فقط عوض می‌کند که چه چیزی می‌تواند به تو آسیب بزند.